Home  |  Artikels  |  Citaten


Cultuurmarxisme en politieke correctheid


DiscoverTheNetworks.org


De westerse wereld wordt gedomineerd door geloofssystemen, attitudes en waarden die we "politieke correctheid" zijn gaan noemen. Voor velen is het een ergernis en een zelfparodiŽrende grap. Maar politieke correctheid is doodernstig in haar streefdoelen en tracht een eenvormigheid van denken en gedrag op te leggen aan alle westerse burgers. Ze heeft dan ook een totalitair karakter. Haar wortels liggen in een versie van marxisme die niet economie, maar cultuur als het toneel van de klassenstrijd ziet.

Volgens de marxistische economische theorie, zouden de onderdrukte arbeiders de begunstigden zijn van een sociale revolutie die hen aan de top van de machtsstructuur zou brengen. Maar wanneer deze revolutionaire kansen zich voordeden, reageerden de arbeiders niet. De marxistische revolutionairen verweten dit falen niet aan hun theorie, maar aan de "regerende klasse," die de arbeiders omgekocht had door hen "rechten" te geven en hen te verblinden met een "vals bewustzijn" dat hen ertoe bracht de nationale regeringen en de liberale democratie te steunen.

Antonio Gramsci

Eén groep marxistische intellectuelen loste deze schijnbare te­gen­stelling van de marxistische theorie op door een analyse die focuste op de culturele "bovenbouw" van de maatschappij eer­der dan op de economische "onderbouw" zoals Marx deed. De Italiaanse marxist Antonio Gramsci en de Hongaarse marxist Georg Lukacs hebben het meest bijgedragen tot dit nieuwe cul­tuurmarxisme.

Onder marxisten is Gramsci gekend voor zijn theorie dat cultu­rele hegemonie het middel is voor het domineren van een klasse. Volgens hem moest een nieuwe "communistische man" gecre­Žerd worden door een gewijzigde cultuur vooraleer een politieke revolutie mogelijk zou zijn. Dit leidde tot een focus op de inzet van intellectuelen in het onderwijs en de media.

Georg Lukacs geloofde dat voor het verschijnen van een nieuwe marxistische cultuur, de bestaande cultuur moest vernietigd worden. Hij zei:

Ik zag de revolutionaire vernietiging van de maatschappij als de enige oplossing voor de culturele contradicties van dit tijdperkÖ Zulke wereldwijde omverwerping van waarden kan niet plaatsvinden zonder de vernietiging van de oude waarden en de creatie van nieuwe door de revolutionairen.

Georg Lukacs

Lukacs en andere marxistische intellectuelen geassocieerd met de Communistische Partij van Duitsland richtten in 1923 het Institut fŁr Sozialforschung op aan de universiteit van Frankfurt. Het instituut, dat bekend werd als de Frank­furter Schule, was gevormd naar het voorbeeld van het Marx-Engelsinstituut in Moskou. In 1933, toen de nazi's aan de macht kwamen in Duitsland, sloegen de leden van de Frankfurter Schule op de vlucht. De meesten kwamen in de Verenigde Staten terecht en velen van hen werden in­vloedrijk aan de Amerikaanse universiteiten. De studies van de Frankfurter Schule combineerden marxistische analyse met Freudiaanse psychoanalyse om de basis te vormen voor wat bekend werd als "kritische theorie."

De kritische theorie was in essentie een destructieve kritiek op de belangrijkste kenmerken van de westerse cultuur zoals christendom, kapitalisme, autoriteit, familie, patriarchaat, hiŽrarchie, moraliteit, traditie, seksuele terughoudendheid, loyaliteit, patriottisme, nationalisme, etnocentrisme, traditie en conservatisme.

De aanhangers van de kritische theorie erkenden dat traditionele overtuigingen en de bestaande sociale structuren moeten vernietigd worden om ze te vervangen door een "nieuw denken" dat net zozeer een deel zou worden van het elementaire bewustzijn als het oude dat geweest was. Hun theorieŽn maakten opgang in de woelige jaren '60, toen de Vietnamoorlog een doos van Pandora opende van heroverweging en revolutie. De radicale studenten uit die tijd waren sterk beÔnvloed door revolutionaire ideeŽn, ondermeer die van Herbert Marcuse, een lid van de Frankfurter Schule die de "Grote Weigering" predikte, een verwerping van alle belangrijke westerse concepten en een omhelzing van de seksuele bevrijding en de verdiensten van feministische en zwarte revoluties. Zijn belangrijkste stelling was dat universiteitsstudenten, zwarten uit het getto, vervreemden, asocialen en derdewereldburgers de plaats konden innemen van het proletariaat in de komende communistische revolutie.

Herbert Marcuse

Marcuse kan gezien worden als het belangrijkste lid van de Frankfurter Schule inzake de oorsprong van politieke cor­rect­heid, omdat hij de kritieke band vormde met de tegen­cultuur van de jaren '60. Zijn doelstelling was duidelijk:

Men kan terecht spreken van een culturele revolutie, aangezien het protest is gericht op het gehele culturele establishment, inbegrepen de moraliteit van de bestaande maatschappij.

Wanneer ze het grote publiek toespreken presenteren de huidige pleitbezorgers van politieke correctheid - of cultuurmarxisme, zoals ze evengoed kan genoemd worden - hun geloof met een bekoorlijk simplisme als een louter engagement om "gevoelig" te zijn voor andere mensen en om waarden te huldigen zoals "tolerantie" en "diversiteit."

De realiteit is anders. Politieke correctheid is het gebruik van cultuur als een krachtig wapen om nieuwe normen op te leggen en om hen te stigmatiseren die afwijken van de nieuwe dispensatie; om hen te stigmatiseren die vasthouden aan waarden die het nieuwe PC-regime belemmeren: vrije meningsuiting en objectief intellectueel onderzoek.

Bron: Political Correctness / Cultural Marxism



Home  |  Artikels  |  Citaten