Home  |  Artikels  |  Citaten


Che Guevara: 40 jaar verafgoding


Humberto Fontova


Che Guevara

Veertig jaar geleden kreeg Ernesto "Che" Guevara een koekje van eigen deeg. Zonder rechtszaak werd hij tot moordenaar verklaard, tegen een muur gezet en neer­geschoten. Vanuit historisch oogpunt is er zelden meer gerechtigheid geschied. Als het gezegde "wie een put graaft voor een ander ..." ergens past, is het hier. Het aantal man­nen dat door Che's "revolutionaire rechtbanken" op gelijk­aardige wijze ter dood werd veroordeeld ligt tussen 400 en 1892. Het aantal weerloze mannen (en jongens) dat Che persoonlijk met zijn eigen pistool vermoordde loopt in de dozijnen. Stel je voor dat Johnny Depp en prins Harry T-shirts zouden dragen met een afbeelding van seriemoor­de­naars zoals Charles Manson, Ted Bundy of Son-of-Sam. Toegegeven, die laatste drie kwamen zelfs niet in de buurt van Che's score.

"Executies?" riep Che tijdens een toespraak tot de Algemene Vergadering van de VN op 9 december 1964. "Natuurlijk executeren wij!" verklaarde hij onder het handgeklap en gejuich van dat doorluchtige publiek. "En we zullen doorgaan met executeren zolang dat nodig is! Dit is een oorlog tot de DOOD tegen de vijanden van de Revolutie!"

Volgens het Zwartboek van het communisme hadden de vuurpelotons tegen die tijd ongeveer 10.000 mensen vermoord. Slobodan Milosevic, tussen haakjes, moest terechtstaan voor het bevelen van naar verluidt 8.000 executies. De beschuldiging tegen hem door dezelfde VN die zo uitzinnig applaudisseerden voor Che Guevara's trotse proclamatie luidde "genocide".

De "vijanden van de revolutie" die werden gekneveld en vermoord door Che en zijn handlangers hoorden bij de meest stoutmoedige en heldhaftige strijders van de 20ste eeuw. Ze hoefden niet onder te doen voor het Poolse Thuisleger of de Hongaarse Vrijheidsstrijders. Ze vochten even heldhaftig, even wanhopig - en uiteindelijk - even hopeloos. Ze vochten tot de laatste kogel en meestal tot de dood.

Het meest hartverscheurend van al was dat ze moederziel alleen vochten. Ze specialiseerden zich in het afrukken van hun knevels en blinddoeken en riepen "Viva Cristo Rey! of " Viva Cuba Libre!" of "Abajo Comunismo!" alvorens de kogels hun lichamen doorzeefden en de coup de grace van Che's handlangers hun schedels verbrijzelde.

De weinige overlevenden wonen vandaag in plaatsen zoals Miami en New Jersey en kunnen beschouwd worden als de langst opgesloten politieke gevangenen uit de moderne geschiedenis. Maar je zal vergeefs zoeken naar hun verhaal op History Channel, PBS, The New York Times, enz. Zij vochten tegen de iconen van links, zie je? En dus komen hun heldendaden niet in aanmerking als politiek correct drama.

Genegeerd worden zou al erg genoeg zijn. In de plaats daarvan kakelen de media Castro's propaganda na door hen te bestempelen als "terroristen" en "mafiosi". Het is een eerbetoon aan de ongeneeslijke stompzinnigheid van de mainstream media en academische kringen dat ze Castro en Che nog steeds afschilderen als de "dappere underdogs" tegenover een agressieve kolos - terwijl die kolos in werkelijkheid Castro's regime beschermde, zoals plechtig beloofd door J.F. Kennedy aan Chroesjtsjov in oktober 1962.

"Ik heb geen bewijs nodig om een man te executeren" snauwde Che tot een ondergeschikte in 1959. "Ik hoef alleen te weten dat het nodig is om hem te executeren!"

Dit alles krijg je natuurlijk niet te horen van de mainstream media of de academici - laat staan van Hollywood. De hogepriesters van de pers prijzen Che Guevara de hemel in. Time Magazine, bijvoorbeeld, eert Che Guevara als één van "De 100 Belangrijkste Mensen van de Eeuw."

De man die verklaarde dat "een revolutionair een koelbloedige moordmachine moet worden, gemotiveerd door pure haat," (en zelf het goede voorbeeld gaf), die pochte dat hij executeerde uit "revolutionaire overtuiging" in plaats vanuit "archaïsche bourgeois details" zoals juridisch bewijsmateriaal, en die aandrong op "uitroeiing met atoomwapens" als de uiteindelijke oplossing voor die Amerikaanse "hyena's," (en afschuwelijk dichtbij kwam met kernraketten in oktober 1962) wordt door Time geprezen - niet alleen als één van de belangrijkste mensen van de eeuw - maar in de "Helden en Iconen" afdeling, naast Anne Frank, Andrei Sakharov en Rosa Parks.

"Als de kernraketten waren gebleven, dan zouden we ze afgevuurd hebben op het hart van de Verenigde Staten, inbegrepen New York City," vertrouwde Che Guevara de London Daily Worker toe in november 1962. "We moeten het pad van de overwinning bewandelen zelfs als dit miljoenen atoomslachtoffers kost... We moeten onze haat levendig houden en hem aanwakkeren tot hij uitbarst." Dit was Che's voorschrift voor Amerika zowat een halve eeuw voor Osama Bin Laden, Mullah Omar, en Al-Zarqawi op onze radarschermen verschenen.

Als Nikita Chroesjtsjov niet had ingegrepen zouden de explosies van 9/11 vergeleken met Che Guevara's hartewens niet meer dan verdwaalde voetzoekers zijn geweest. Toch staat Che Guevara naast Moeder Theresa in de Time 100 onder "Helden en Iconen van de Eeuw". Vanaf hier neemt de ironie alleen maar toe.

Hoofdkwartier geheime politie

Zo staat bijvoorbeeld op de populairste versie van het Che T-shirt de slogan "Bestrijdt Onderdrukking" onder zijn be­roemd gezicht. Dit is het gezicht van een man die mee het regime oprichtte dat meer van zijn onderdanen opsloot dan dat van Hitler of Stalin en verklaarde dat "indi­vi­dua­lisme moet verdwijnen!" De man die op dat T-shirt wordt gehul­digd heeft in 1959, bijgestaan door agenten van de Sovjet­russische geheime dienst, geholpen met het op­richten, trainen en indoctrineren van de geheime politie van Cuba. "Ondervraag je gevangenen altijd 's nachts," beval Che zijn handlangers. "Hun mentale weerstand is dan altijd kleiner." Vandaag tooit 's werelds grootste afbeelding van Che de gevel van het Ministerie van Binnenlandse Zaken, het hoofd­kwartier van Cuba's door de KGB en Stasi getrainde geheime politie. Niets kon meer toepasselijk zijn.

Toch wordt deze afbeelding beschouwd als het toppunt van moderniteit op alles gaande van T-shirts, uurwerken en snowboards, tot tanga's en een niet nader genoemde plek op Angelina Jolie's opperhuid. Mw. Jolie, à propos, heeft onlangs de "Global Humanitarian Award" van de VN gekregen voor haar werk met vluchtelingen.

Kan iemand Angelina Jolie misschien eens uitleggen dat haar getatoeëerde idool, met zijn vuurpelotons en gevangenenkampen, één van de grootste vluchtelingenstromen heeft veroorzaakt in de geschiedenis van dit halfrond. Bovenop de 2 miljoen die konden wegkomen met niets dan de kleren aan hun lijf, schat het Cuban Archives project, nauwgezet samengesteld en gedocumenteerd door wetenschappers Maria Werlau en Dr. Armando Lago, dat bijna 80.000 Cubanen omgekomen zijn van dorst en uitputting, door verdrinking, of door aanvallen van haaien bij hun pogingen om weg te komen van het werkstuk van de man die door "Ms Global Humanitarian" wordt vereerd door hem op haar huid te laten vereeuwigen.

Nochtans nam Cuba, vóór het glorieuze bewind van Fidel en Che, meer immigranten (voornamelijk uit Europa) op als percentage van de bevolking dan de VS. Vóór de glorieuze Cubaanse revolutie waren mensen net zo wanhopig om Cuba binnen te komen (vooral vanuit het naburige Haïti en Jamaica) als ze nu zijn om Cuba te verlaten (met extreem gevaar voor lijf en leden). Misschien kan Castro-aanhanger Charlie Rangel dit verklaren? Misschien kan Jesse "Viva Fidel! Viva Che!" Jackson dit uitleggen?

Carlos Santana
Carlos Santana

Niet dat onwetendheid, moedwillig of niet, zo zeldzaam is als het over Cuba of Che Guevara gaat. Als Carlos Santana en Eric Burdon, (onder vele andere rockers), zelfvoldaan te koop lopen met hun elegante Che T-shirts, dan sloven ze zich uit voor een regime dat vanaf het midden van de jaren zestig en masse "roqueros" (Cu­baanse rock-'n-roll fans) en langharige jongens oppakte en in concentra­tie­kampen dreef waar ze dwangarbeid moesten verrichten onder een verschroeiende zon. De "contra-revolutionaire misdaden" van deze jonge gevangenen waren dikwijls niet meer dan het luisteren naar muziek van The Animals of Santana.

Toen Madonna in haar Che-outfit poseerde voor de hoes van haar American Life CD, sloofde ze zich uit voor een regime dat homosexuelen criminaliseerde. In het midden van de zestiger jaren werden duizenden jongeren voor de misdaad van verwijfd gedrag door de geheime politie van Cuba's straten en parken geplukt en gedumpt in concentratiekampen met het opschrift "Arbeid Maakt je tot Man" in vette letters boven de ingangspoort en met bewakers met mitrailleurs in de wachttorens. De afkorting voor deze kampen was Umap, niet Gulag, maar de omstandigheden waren dezelfde.

Mike Tyson
Mike Tyson

"Iron" Mike Tyson placht zijn gevechten te eindigen met de ar­men triomferend in de lucht. In 2002 liet hij een groot Che-por­tret tatoeëren op zijn buik, bezocht hij Cuba, en werd sindsdien gevecht na gevecht gruwelijk verslagen, een pro­ces dat op perfecte wijze de gevechtsscore van zijn idool weerspiegelt. Che was inderdaad een expert in het neerslaan van zijn vijanden, beste Mike, maar alleen nadat ze gekne­veld en geblinddoekt waren. De kans bestaat dat niemand je dit in Cuba gaat onthul­len, laat staan de mainstream media. Maar ik vrees dat de World Boxing Association dit hoe dan ook niet toelaat.

Toen de fine fleur van hippe en mooie mensen op het Sundance Filmfestival (waaronder iedereen van Tipper en Al Gore tot Sharon Stone, Meryl Streep, en Paris Hilton) uitbarstte in een hartstochtelijke staande ovatie voor Robert Redfords The Motorcycle Diaries, bejubelden ze een film waarin een man verheerlijkt wordt die het gros van Cuba's beste schrijvers, dichters en filmmakers verbande of opsloot terwijl hij de Cubaanse pers en cinema - onder bedreiging met Tsjechische machinegeweren - omvormde tot propagandakanalen voor een stalinistisch regime.

De producent van de film, Robert Redford (die het filmfestival altijd begint met een lange litanie over het belang van artistieke vrijheid) werd verplicht om de film te tonen voor Fidel Castro en Che's weduwe (die aan het hoofd staat van Cuba's Che Guevara Studiecentrum) om hun goedkeuring te krijgen voor het uitbrengen van de film. Men kan zich de kreten van verontwaardiging indenken van de Sundance-menigte - over "censuur!" en "omkoperij!" - had pakweg Robert Ackerman Nancy Reagans goedkeuring nodig gehad (en gekregen) om HBO's The Reagans uit te brengen datzelfde jaar.

De Che-aanbidders zijn talrijk en gevarieerd. Christopher Hitchens, bijvoorbeeld, verwondert zich over Che's "ontembare opstandigheid" en verzekert ons in hetzelfde New York Times artikel dat Che "geen hypocriet" was.

De bekende historicus Benicio Del Toro, die de rol van zijn held zal vertolken in een filmbiografie die volgend jaar uitkomt, zegt: "Che was gewoon een kerel die de daad bij het woord voegde. Er is gewoon iets 'cool' aan dergelijke mensen. Hoe meer ik van Che te weten kom, hoe meer ik hem respecteer."

Wat Ernesto "Che" Guevara onderscheidde van zijn gezellen, nog meer dan zijn wreedheid, megalomanie of zelfs zijn epische domheid, was zijn huichelachtige lafheid. Zijn aanbidders mogen hard wegrennen, met hun slaapkamerdeur slaan, het bed induiken, snotteren, spartelen en in de kussens knijpen zoveel ze willen - maar Che gaf zich, vanop veilige afstand, vrijwillig over aan de Boliviaanse militairen en werd gevangen genomen in goede fysieke conditie en met een volledig geladen pistool.

Een dag voor zijn dood in Bolivië stond Che Guevara - voor de eerste keer in zijn leven - tegenover iets dat wel degelijk kan beschreven worden als een gevecht. En dus gaf hij zijn guerrillastrijders het bevel om geen duimbreed toe te geven, te vechten tot hun laatste ademstoot, en tot hun laatste kogel. Een paar uur later kwamen zijn "ontembare opstandigheid," gebrek aan hypocrisie en "daad bij het woord" aan het licht. Terwijl zijn mannen precies deden wat hen bevolen was (vechten en sterven tot de laatste kogel) glipte een licht gewonde Che weg van het vuurgevecht en gaf zich over met een volle lader in zijn pistool terwijl hij jammerde: "Niet schieten! Ik ben Che. Ik ben levend meer waard dan dood!"

De Boliviaanse militairen dachten daar anders over.


Humberto Fontova is de auteur van Exposing the Real Che Guevara: And the Useful Idiots Who Idolize Him.




Home  |  Artikels  |  Citaten